آرتریت روماتوئید (ره) شایع ترین شکل التهابی از آرتریت است و بر تقریبا 2 میلیون آمریکایی. بعد مزمن ، بیماری خود ایمنی سیستمیک است که ترجیحا حملات مفاصل ، بلکه حمله به سیستم های دیگر بدن مانند شش ها ، چشم ها ، پوست است ، و سیستم قلبی عروقی.
آرتروز تصور که تنها نشانی از آن به بعد صدق نمی کند. بسیاری از مطالعات اپیدمیولوژیک های اخیر نشان داده اند که میزان مرگ و میر در بیماران مبتلا به بعد بالاتر از آن است در افراد بدون آرتریت روماتوئید دارد.
چه بدتر از این است که این افزایش در مرگ و میر به نظر می رسد رو به بدتر شدن بر اساس مطالعه منتشر شده در یدلایمخیرات 2007 نوامبر موضوع مفصل و روماتیسم.
"ما در بر داشت هیچ مدرکی که نشان می دهد افراد بعد بهبود در زنده ماندن بیش از 4 5 دهه گذشته را تجربه کردند ،" نویسنده ارشد دکتر Sherine E. گابریل از کلینیک مایو در روچستر ، مینه سوتا ، گفت : در انتشار اخبار. "در واقع ، افراد بعد حتی نمی تجربه مشابه در بهبود بقا به عنوان همکلاسی های خود را بدون آرتروز ، منجر به وخیم تر شدن مرگ و میر نسبی در سال های اخیر ، وسعت دهنده و فاصله بین مرگ و میر بعد مطالب و عموم مردم در طول زمان ".
در طول چند دهه گذشته از زنده ماندن افزایش یافته در جمعیت های بزرگ در بیماران مبتلا به بعد نیز از تشخیص زودتر بهره مند ، مواد مخدر پروتکل های جدیدتر ، و در ادامه برنامه های درمانی پرخاشگرانه. با این حال ، خواه این بهبود در مدیریت با بقاء در ارتباط هستند بهتر نشده است به خوبی تعریف شده است.
با استفاده از پایگاه مدارک پزشکی از همه ساکنان Olmsted شهرستان ، مینه سوتا (که در آن به کلینیک مایو در آن واقع شده) ، محققان شناسایی شده 822 نفر با بعد توسط کالج آمریکایی روماتولوژی ضوابط ، در سن 18 ساله یا بزرگتر است این شامل تمام ساکنان روچستر ، مینه سوتا ، اول با بعد بین یدلایمخیرات 1955 ژانویه 1 تشخیص داده شده ، و یدلایمخیرات 1995 ژانویه 1 ، و همچنین تمام ساکنان Olmsted شهرستان با بعد بین یدلایمخیرات 1995 ژانویه 1 تشخیص داده شده ، و یدلایمخیرات 2000 ژانویه 1.
متوسط سن شروع 57.6 سال بود بعد ؛ 71.5 ٪ از بیماران زن بودند. پیگیری تا زمان مرگ و یا یدلایمخیرات 2007 ژانویه 1 ادامه داد. در طی پیگیری از مدت زمان متوسط 11.7 سال ، 445 نفر با بعد درگذشت.
با استفاده از مدل های آماری برای تنظیم سن و جنسیت ، محققان میزان زنده ماندن بیماران مبتلا به بعد 1955 - 1964 تشخیص داده شده ، 1965 - 1974 ، 1975 تا 1984 ، در مقایسه با 1985 - 1994 ، و 1995 - 2000. در طی این دوره 5 زمان ، نرخ زنده ماندن را برای بیماران بعد را تغییر ندهید آیا به طور قابل ملاحظه نشان می دهد هیچ بهبود قابل توجهی در طول عمر.
اگر چه انتظار می رود میزان مرگ و میر در جمعیت عمومی به طرز چشمگیری برای هر دو گروه مردان و زنان بین یدلایمخیرات 1965 و 2005 کاهش یافته ، میزان مرگ و میر برای زن و مرد ثابت در بیماران بعد شد 2.4 و 2.5 در هر فرد 100 سال ، به ترتیب ، در طول مدت زمان مشابه دارد. برای زنان در جمعیت ایالت مینه سوتا طور کلی ، مرگ و میر از 1.0 در هر 100 نفر در سال 1965 - 0.2 در هر فرد 100 سال در سال 2000 کاهش یافته ، در حالی که برای مردان ، مرگ و میر از 1.2 در هر 100 نفر در سال 1965 - 0.3 در هر 100 نفر کاهش یافته - در سال 2000.
"با وجودی که این دلایل را برای فاصله مرگ و میر وسعت دهنده مشخص نیستند ، مرگ و میر قلبی عروقی را تشکیل حداقل نیمی از مرگ و میر در افراد مبتلا به بعد ، و این امکان وجود دارد که دخالت های قلبی و عروقی است که طول عمر بهبود یافته در جمعیت عمومی ممکن است داشته اند همان اثرات سودمند در افراد مبتلا به بعد ، "دکتر گابریل گفت.
آیا نویسنده اشاره برخی از معایب بالقوه در تجزیه و تحلیل کنند. یک مطالعه محدودیت این واقعیت است که در مطالعه 1 منطقه جغرافیایی انجام شده است و اکثریت افراد هند و اروپایی بودند شد. یکی دیگر از علت این است که مطالعه می تواند افراد مبتلا به بعد بود که برای مراقبت های پزشکی حال حاضر تعداد دفعات مشاهده نشده است. در نهایت ، ممکن است به قیاس کردن یافته به بیماران مبتلا به بعد پس از یدلایمخیرات 2000 تشخیص داده شده ، که ممکن است رفتار پرخاشگرانه در ادامه با درمان بیولوژیکی.
نویسندگان تحقیقات فوری را توصیه خواهد کرد که دلایل مرگ و میر این اختلاف و روشن است که به راه حل های بهبود بقا در بیماران مبتلا به بعد منجر شود. (آرتروز رئوم. 2007 ؛ 56:35833587).
نویسنده توجه کنید : در حال حاضر است ، مقدار زیادی از تحقیقات وجود دارد در حال انجام به منظور توسعه موثرتر ، بیش تر برگزیده ، مطمئن تر و روش های درمانی بعد. این که آیا این درمان ها خواهد شد تاثیر قابل توجهی در مرگ و میر داشته باشد هنوز هم مطمئن نیستید. شواهد بحث انگیز است که احتمالا ممکن است بازدارنده TNF کاهش نرخ بیماری آترواسکلروز در سال بعد وجود دارد. و همچنین شواهدی وجود دارد که این داروها ممکن است بروز لنفوم در بیماران مبتلا به بعد کاهش می دهد. این امر با افزایش در عفونت های دستگاه تنفسی است که در بیماران تحت درمان با مهارکنندههای TNF رخ می دهد counterbalanced است. فقط زمان و تحقیقات بیشتری به ما جواب بدهد.
